Bu gece benim gece bu gece bizim gecemiz

İlk olarak beni ne doktorlar ne mühendisler istedi saçmalığının kulağa hoş gelmesiyle mühendis olma isteğim başlamıştı çocukluktan bu yana.Düzen bu ya, seçenek sayısı 2'ye düşürülmüş ya doktor olacaksın ya da mühendis.Doktorluğa karşı hijyensiz hastane koşullarından mıdır 10 sene okumaktan mıdır nedir bilmiyorum ama devamlı mühendis olabilirim ben başka da bir şey olmaz benden diyordum.Çıktık yola bir şekilde hayat bizi evimizden uzaklara attı.Her zaman düşünürdüm ya bu öğretmenlerin günü var, doktorların günü var da bunca işi yapan mühendislerin niye günü yok diye.Derken 5 Aralık'ın (kim tarafından seçildiği,niye hiç tvde falan gösterilmediği de muamma) mühendisler günü olduğunu öğrenince içime çocuksu bir sevinç doldu nedense.Mühendislik özel sektör işi bugün bizim günümüz diye meydanlara çıkıp kutlayabilir miyiz ki o kodamanlar izin verir mi verimliliklerinin sekteye uğramasına diye de düşünmedim değil.Her yıl binlerce mezun veren, buna paralel çalışma ortamları teğetsel krizle birlikte ters orantılı azalan, ne iş olsa yaparım abi moduna gelen, 4 sene okudukları konularla hiç de alakası olmayan işlerde çalışmak zorunda bırakılan bu sektörün tüm bireylerine selam olsun ne kadar boş bir gün de olsa bu 5 Aralık. Yine bir pollyannacılık yaparak bundan bir 10 sene sonra çalışma şartlarının adam gibi düzeldiği, 1000 lirayla başlasam kira şu kadar mutfak masrafları şu kadar nasıl geçineceğim İstanbul'da muhabbetlerinin "minimizasyona" uğradığı, tüm kızların beni ne doktorlar ne mühendisler istedi lafını halen eksik etmeden söyleyebildikleri nice 5 Aralıklara..Yeri gelmişken sınırlı zamanda bir problemi çözüp sunan bunda bir fenomen haline gelmiş olan CASE grubuna aldıkları başarıdan dolayı tebriklerimi sunup Marmara'da da Ateşi,Kasımı, mazide kalan prefabriklerimizi gururla temsil edeceklerine olan inancımın sonsuz olduğunu belirterek yazımı sonlandırmak isterim.Yaşa ve varol 5 Aralık...